Dünya Bize Çok Acı Sevgilim / Birhan Keskin

Bir garip “Fakir Kene” acının coğrafyasında dolanır durur. İnsanın bitmeyen savaşına, yok edilen doğasına, susturulmak istenen kadına ve hiçe sayılan aşka şiirler dökmek…

Birhan Keskin’in “Fakir Kene” adlı şiir kitabı, sistemde yok edilmeye çalışan pek çok şeye dair dizeleriyle haykırıyor… Ölülerimiz diyoruz, ölülerimizi yarıştırıyoruz, ölülerimizi klavyeye, parmaklarımıza ekliyoruz ya hani; şairimiz oradan vuruyor bizi.

 Ölülerimizi “sık kullananlara” ekliyoruz

Ölülerimize ölülerimiz ekliyoruz.

Yeşilin yok edildiği, griye dönen bir dünyada nefes almak, nefes almaya çalışmak zor. Bir ağaç sesini bir kuş sesini sevmeyen insanlar. Peki, neyi seviyordu bu insanlar?

 Allahım bunlar tokileri seviyor, betonları, hızlı trenleri.

Oysa ne acelemiz var, ben ki bunca agnostiğim yine de biliyorum

Ordaysan nasılsa geleceğiz yanına geri

(İskelede bir çırak)

 Birhan-keskin

Ve yoksuldur yüreğimiz, ellerimiz…

 

Ne benim ellerim çalışkan eskisi gibi

Ne senin kalbin benimkiyle sıcak

Sevgilim sadece fakirlik

Her şeyi bir iken ayırmak.

Bu dünyanın tüm yükü kadınlara yüklenir de onlar direnmesini, acıyla başa çıkmasını bilir. Belki de biz, hep bu yüzden annemize sesleniriz. Ve Didem Madak gibi bir  ‘Ah’ın sancısına dönüşürüz.

Ne çok suyun içinden geçtim anne

Senin önünden geçtiğimden daha fazla.

Sular ki bunca tanığımdır,

Sen bana dünya yalan diyorsun

Ben bi tek aşkı koydum gerçeğin tarafına.

Tekrar düşünelim anne

Bak bir kere daha soruyorum;

Ben kime yazılmış çok eski bir mektubum

Bu ben ne böyle?
(Hıdırellez)

 fakir-kene-Birhan-Keskin

Bir şey vardı akmıyordu, çok sordum kendime içten içe;

Dedi ki gitmem gerekiyor. Hafiften bir ses; Hafifle!

Ah ben çok çekmiştim, istemem,

Benim çektiğimi sen çekme, gitmem gerekiyor.

Ameller niyetlere göredir böyle bilmiştim,

Ama dünya değişti, annem öyle diyor.

Biricik idim ben de bir zaman, bak incitmişler bir harfimi,

Saksıda üzgün bir bonzai, incittirmem başka yerimi,

Gitmem gerekiyor.

Gördüm anladım bir çeşit palamut benimki,

Seninkini açamam,

Taşıyamam seninkini gitmem gerekiyor.

Ne olacaktı kalsaydım, gitmesem ne olurdu benden sana?

Hiç! Açtım uykusuzdum, doydum,

 Birhan-keskin-fakir-kene

Sevil Ateş
MSGSÜ Sanat Tarihi bölümü mezunu.
Kültür sanat editörlüğü ve yazarlığı yapıyor. Tiyatro ve performatif sanatlar ile uğraşıyor.
Sanat Karavanı Yazarı.

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Devamını oku:
Oyuncu Şevket Çoruh’un 22 Yıllık Birkimini Yatırdığı ‘Baba Sahne’ Açılıyor!

Başarılı oyuncu Şevket Çoruh'un 22 yıllık birikimini yatırdığı tiyatro 'Baba Sahne' bugün açılışını yapıyor. Şevket Çoruh'un 27 Mart 2015 Dünya Tiyatro...

Kapat