Haftanın Pasajı / Goethe: Böyle mi Olmalıydı?

Böyle mi olmalıydı: İnsanın mutluluğu, aynı zamanda kederinin kaynağı mı olmalıydı?

Yaşam dolu doğanın içinde yüreğimi saran içten ve sıcak duygular, beni bir zamanlar öyle sevinçlere boğuyor, çevremdeki dünyayı benim için öyle bir cennete dönüştürüyordu ki; ama şimdi bu duygular hiçbir yerde peşimi bırakmayan dayanılmaz bir işkence, bana acı çektiren bir hayalet haline dönüştü.

Bir zamanlar kayaya çıkıp ırmaktan karşıdaki tepelere dek uzanan verimli ovaya baktığımda, çevremde her şeyin filizlendiğini ve kaynadığını gördümde, tepeden tırnağa yüksek, sık ağaçlarla örtülü o dağları, sayısız kıvrımları sevimli ormanlarla gölgelenen o vadileri gördüğümde ve ırmağın yumuşaklığı, peltek ezgilerini söyleyen kamışların arasından geçip akşamın hafif esintilerinin sürüklediği sevgili bulutları yansıttığında, sonra da çevremdeki ormanın kuşlar tarafından canlandırıldığını işittiğimde, sürüler halinde milyonlarca minik sinek, güneşin son, kızıl ışınlarında kaygısızca dans ettiğinde, çevremdeki uçuşmalar ve kıpırtılar dikkatimi yeryüzüne, üstünde durduğum sert kayadan zorla besinini çıkaran yosunlara çektiğinde, boz kum tepelerini kaplayan çalılıklar, bana doğanın içsel, kor gibi, kutsal yaşamını açtığında: bütün bunları nasıl da sıcak bir yürekle kavrardım, bu taşkın bereket beni tanrısallaştırır, bitimsiz dünyanın muhteşem görüntüleri canlı olarak ruhumda devinirdi.

Goethe – Genç Werther’in Acıları

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.