fbpx

Haftanın Pasajı / Goethe: Yaşamında, Seni Yiyip Bitirmeyen Hiçbir An Yoktur

Her şey, rüzgar gibi yanımızdan esip uçmuyor mu?

Zavallı budala, bu denli küçük olduğun için her şeyin de küçük olduğunu sanıyorsun. Bitimsizce yaratıcının ruhu, erişilmez dağlardan kimsenin ayak basmadığı ıssızlara, bilinmez okyanusun enginlerine kadar eser ve o, sesini duyan her canlı toz parçacığına sevinir. Ah bir zamanlar, hem de kaç kez, üzerimden geçen turnaların kanatlarıyla uçsuz bucaksız denizlerin kıyılarına varmanın, sonsuzluğun köpüren kupasından bu kabaran yaşam sevincini yudumlamanın; her şeyi, kendi içinde ve kendi aracılığıyla ortaya çıkaran özdeki bahtiyarlığın bir damlasını tek bir an için gönlümün sunumlu gücünde duyumsamanın özlemini yaşadım.

Kardeşim benim, yalnızca o saatlerin anısıdır bana mutluluk veren. Bu inanılmaz duyguları yeniden çağrıştırmak, onları dile getirmek için harcadığım çaba bile ruhumun kendi kendini aşmasına yetiyor ve şu anda içinde bulunduğum durumun kaygılarını daha da artırıyor.

Sanki gözlerimden bir perde kalkmış; bitimsiz yaşamın görüntüsü, sonsuza dek açık olan bir mezarın uçurumuna dönüşüyor önümde. “Var!” diyebilir misin? Her şey gelip geçmiyor mu? Her şey, rüzgar gibi yanımızdan esip uçmuyor mu? Her şeyin, varoluşuyla birlikte sahip olduğu gücü sonuna kadar tüketme fırsatını bulması ender değil midir? Her şey, akıntıya kapılıyor, batırılıyor ve kayalarda parçalanmıyor mu? Yaşamında, seni yiyip bitirmeyen hiçbir an yoktur…

Goethe – Genç Werther’in Acıları

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.