fbpx

Haftanın Pasajı / Her İnsan Sevdiği Şeyi Öldürür

Alman kartallarıyla ve okuldaki delikanlıların filan çizmeye bayıldığı şu gamalı haçlı Nazi bayrağıyla açılıyordu ve sonra çok kibirli ve küstah Alman subaylar, toz toprak içinde kalmış, bomba çukurlarıyla dolu ve binaları yıkılmış sokaklarda yürüyorlardı. Sonra duvalara dayanmış insanların vurulduğunu, subayların emir verdiğini ve ayrıca korkunç çıplak cesetlerin sokak kenarlarında yattığını, hepsinin de bembeyaz ve bir deri bir kemik olduğunu dikizleyebiliyordunuz.

Sonra cıyaklayan insanlar yerlerde sürükleniyordu, gerçi seslerini duymuyordunuz çünkü sadece müzik sesi vardı kardeşlerim ve sürüklenirken marizleniyorlardı. Sonra, acılarımın ve kusma isteğimin arasında, o cızırdayarak gürleyen müziğin kimin olduğunu farkettim, Ludwig Van’ındı, Beşinci Senfoni’nin son bölümüydü ve bunu fark edince, manyak gibi cıyakladım.”Durun sizi aşağılık iğrençler. Günah bu, evet, pis bağışlanmaz bir günah, sizi p*ç kuruları!” Hemen durmadılar çünkü daha bir iki dakika vardı…

İnsanlar marizleniyorlardı ve kan içindeydiler, sonra yine idam mangaları gösterildi, sonra da bildiğimiz Nazi bayrağıyla SON yazısı çıktı. Ama Işık’lar yanınca Dr.Brodsky ile Dr. Branom karşımda duruyorlardı ve Dr. Brodsky dedi ki:

“ Günahtan kastın nedir ha?”

“ O,” dedim çok hasta bir şekilde. Ludwig’i öyle kullanmak. Onun kimseye zararı dokunmadı. Beethoven müzik yaptı o kadar.” Sonra cidden midem bulanınca, böbrek şeklinde bir kap getirmek zorunda kaldılar.

“ Müzik,” dedi Dr. Brodsky düşünceli bir edayla. “ Müzik seviyorsun demek. Ben şahsen hiç anlamam. Tek bildiğim faydalı bir duygusal yükseltici olduğu. Vay vay. Bu konuda fikrin nedir ha Branom?”

“ Elden bir şey gelmez,” dedi Dr. Branom. Hapisteki şairin dediği gibi, her insan sevdiği şeyi öldürür. Ceza öğesi budur belki de.

Otomatik Portakal – Anthony Burgess

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.