fbpx

Haftanın Pasajı / Sartre: Geriye Yalnız Sözcükler Kalıyor

Geçmişi ne kadar yoklasam, imge kırıntılarından başka şey bulamıyorum orada. Onların neyi canlandırdıklarını iyice bilmiyorum. Birer anı mı, yoksa kuruntu mu olduklarını da bilmiyorum.

Çoğunlukla bu imge kırıntıları da yok oluyor. Geriye yalnız sözcükler kalıyor. Hikaye anlatmak hala elimden gelir. Hem de ustaca anlatabilirim (deniz subaylarıyla ekmeğini bu işten kazananlar bir yana), hikaye anlatmak konusunda herkesle boy ölçüşürüm. Ama bu hikayelerin birer cesetten farkı yok. Hikayelerimde, şunu ya da bunu yapmış birinden söz açılır. Ama o adam ben değilim. Onunla hiçbir ilişkim yok. Dolaştığı ülkeleri tanımıyorum, sanki oralarda hiç bulunmamıştım. Hikayem boyunca, atlaslarda görülen o güzelim adları söylediğim olur. Aranjuez ya da Canterbury gibi. Bu sözcükler yepyeni imgeler doğurur içimde. Hiç geziye çıkmamış kimselerin, okudukları üzerinde imgeler kurmasına benzer bu. Bütün yaptığım, sözcükler üzerinde düş kurmak zaten.

Yüz cansız hikayeye karşılık, yine de bir iki canlı hikaye kalıyor. Sık sık değil, ara sıra düşünüyorum onları. Çünkü eskitmekten korkuyorum. İçlerinden birini yakalayıp dekorunu, kişilerini, davranışlarını yeniden görüyorum. Çok geçmeden, bu sözcüğün, sevdiğim birçok imgenin yerini alacağını anlıyorum. Hemen durup başka bir şey düşünmeye koyuluyorum. Anılarımı yormak istemem. Ama bu çabam boşa gidiyor, onları yeniden hatırladığımda, birçoğunun donup kalmış olduğunu görüyorum.

Bulantı – Jean- Paul Sartre

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.