Fotoğrafla Gerçekliği Soyutlamak / Giacomelli

Mario Giacomelli, uzun yıllar fotoğrafik görüntünün netliğini bozarak; çekimlere yüklediği grafik etkisiyle soyut yansımalar üretti. Fotoğraflarında zıtlığı arttırarak bulanık görüntüler yaratan sanatçı;  gerçeği manipüle ederek, seyirciyi ayrı bir atmosferin içerisine dâhil etti.  Giacomelli, genellikle tek bir merkez üzerinden tek bir nesneye odaklanırken empresyonist bir tarz benimser. Onun ikonik imgelerinden biri olan, Scanno Boy (1957) bu tarzın örneklerindendir. Bir gözlemciye doğru yürüyen kadınlar soyutlanırken odaktaki-merkezdeki çocuk nettir, bakışın temsilidir.

Giacomelli 1952’den  1990lı yıllara değin  çektiği mistik, soyut ve ufuksuz manzaralarla adeta Rossellini sinemasının ayrı bir örneğini oluşturdu. 1971-73 yılları arasında, çift pozlamalar ile yaptığı deneysel çalışmalar Giacomellli’nin doruk noktasıdır. Cesur bileşimler ve keskin kontrastlarla karakterize bir stil geliştiren sanatçı, görüntülere yüklediği etkiyle soyutlamaya başvursa da; çoğu çalışması, seyirciyi sosyo-politik bir yorumun içerisine dahil eder. Zingara serisi(Çingene topluluğuna adanmış) ve kamptaki çocuklara odaklanan çalışmaları bunlardan birkaçıdır.

Giacomelli çingeneleri, köylüleri, yaşlıları çalışmalarına dahil ederek; ölüm- yaşam, gerçeklik-gerçek dışılık ikileminde zamansız bir varoluşu anlatır. Beyaz sokaklar ve siyah figürler eşliğinde, kalem çizimleri gibi görünen ve genellikle ilk bakışta tanınamayan görüntüler; dış dünyadan çok, sanatçının içsel yansımasının bir ürünüdür. Fotoğraf eleştirmeni Sandro Genovali’nin de deyimiyle:

“Gerçekliği belgelemek istemedi: onu dönüştürmek istedi.”

Sevil Ateş

MSGSÜ Sanat Tarihi bölümü mezunu.
Kültür sanat editörlüğü ve yazarlığı yapıyor. Tiyatro ve performatif sanatlar ile uğraşıyor.
Sanat Karavanı Yazarı.

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.